O Aδεpφos Mou δεv Hξεpε να opyώvει μόνο χωpάφια…-BINTEO

Με λένε Σοφία και στα δεκαοκτώ μου τελειώνοντας το Λύκειο, ήρθα στην Αθήνα για σπουδές στο τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών,…όπου γνώρισα τον εικοσιτριάχρονο Σπύρο που έπαιρνε πτυχίο με τον οποίο παντρεύτηκα στα είκοσι δύο μου.

Ο αδελφός μου ο Πάνος, επτά χρόνια μεγαλύτερός μου, μόλις τελείωσε το yuμvάσio είχε την ατυχία να αρρωστήσει σοβαρά ο πατέρας μας με αποτέλεσμα να αρχίσει να δουλεύει μόνος του τα κτήματά μας

Μέχρι που τέλειωσα το Λύκειο τον συνόδευα στην πόλη στις διάφορες disco και στα πανηγύρια των γύρω χωριών, μόνιμη ντάμα του σε όλους του τους χορούς, μη αφήνοντας να με πλησιάσει κανένας άνδρας, κάτι που εξυπηρετούσε τον σκοπό μου να φύγω για την Αθήνα για σπουδές, ενώ με την επιστροφή το βράδυ σπίτι μας πάντα εισέπραττα μια ζεστή αγκαλιά από τους ώμους και ένα φιλί στο μάγουλο.

Οι σχέσεις μου μαζί του ήταν άριστες μέχρι τη στιγμή που έφυγα για σπουδές Αθήνα και σχεδόν τυπικές μόλις παντρεύτηκα.

Πέντε χρόνια μετά τον γάμο μου στα εικοσιεπτά μου, και έχοντας μια τρίχρονη κόρη, Ιανουάριο μήνα πέθανε ξαφνικά η μάνα μας και τέλη Απριλίου ο πατέρας μας. Ένα μήνα πριν πεθάνει ο πατέρας μου με ενημέρωσε ότι τα χρήματα για τις σπουδές μου, το αυτοκίνητο και το τριάρι που μου είχε αγοράσει ήταν λεφτά του Πάνου, κάτι που δεν μπορούσε να μου το κρύβει άλλο, παρόλο που ήταν όρος που του επέβαλε ο Πάνος.

Η εξομολόγησή του με άφησε άφωνη μη μπορώντας να πιστέψω ότι ο αδελφός μου με αγαπούσε τόσο πολύ που έκανε παρά τις αντιρρήσεις που είχε, αυτή τη θυσία για μένα, ενώ εγώ όλα αυτά τα χρόνια του μίλαγα μόνο παρουσία των γονέων μας για να μην τους δυσαρεστήσω.

Τέσσερις μήνες αργότερα, ένα Σάββατο απόγευμα του Σεπτεμβρίου, δέχθηκα τηλέφωνο από τον αδελφό μου, ότι την Δευτέρα το πρωί έπρεπε να κατέβω στο παραθαλάσσιο χωριό μας για να πάμε στον συμβολαιογράφο για την υπογραφή όλων των σχετικών εγγράφων για την κληρονομιά των γονέων μας, επειδή δεν υπήρχε διαθήκη τους.

Το τηλεφώνημα αυτό ήταν η αιτία να ανακαλύψω πόσο φιλοχρήματος και υπολογιστής ήταν ο Σπύρος γκρεμίζοντας ότι καλό πίστευα γι’ αυτόν.

Την Κυριακή, με ανάμικτα συναισθήματα και σκεπτόμενη σε όλο το ταξίδι τα λάθη που έκανα στη ζωή μου μέχρι τότε, έφτασα γύρω στις έξι με το αυτοκίνητό μου στο σπίτι που είχε κτίσει ο αδελφός μου, μέσα σε ένα από τα κτήματα που είχε αποκτήσει τα τελευταία τρία χρόνια. Όταν έφτασα τα σκυλιά του με αναγνώρισαν, αφού κάθε καλοκαίρι εδώ και τρία χρόνια πηγαίναμε οικογενειακώς στο χωριό για διακοπές.

Φώναξα: «Πάνο, ήρθα!», αλλά απάντηση δεν πήρα. Μπήκα στο σπίτι και στο σαλόνι με ανοιχτή την τηλεόραση είδα τον αδελφό μου να κοιμάται γυμνός στον καναπέ φορώντας το μποξεράκι του, και κάτω από αυτό το πέος του αρκετά φουσκωμένο λόγω κάποιου ονείρου που έβλεπε. Θαύμασα τους μυς των υπέροχων ποδιών του και τις γραμμές της κοιλιάς και του στήθους του.

Ο αδελφός μου είναι ένας ψηλός μελαχρινός γοητευτικός, όμορφος άνδρας, με γυμνασμένο και πολύ γεροδεμένο κορμί, μην ξεχνάμε ότι είναι και αγρότης, που το διατηρεί μέχρι και σήμερα στα σαράντα τρία χρόνια του, αλλά με λιγότερα μαλλιά και δύο με τρία κιλά πιο παχύς, ένας άνδρας που κάθε γυναίκα θα ήθελε να τον καταβροχθίσει. Πλησίασα στο κρεβάτι του χάιδεψα τα μαλλιά και πετάχτηκε, λέγοντάς μου:

–    «Δεν σε περίμενα Σοφία να έρθεις τόσο νωρίς».

Με αγκάλιασε, με φίλησε στα μάγουλα, κάνοντάς με να νιώσω μια περίεργη ανατριχίλα, ενώ ταυτόχρονα το αρκετά διογκωμένο το πέος του άγγιζε την κοιλιά μου δημιουργώντας στο κορμί μου μια πρωτόγνωρη αναστάτωση, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία. Στη συνέχεια έβαλε τα σορτσάκι του, ήπιαμε ένα παγωμένο νεσκαφέ και πήγα να κάνω μπάνιο, κάτι που το χρειαζόμουνα μετά από τρεις ώρες οδήγηση. Την ώρα που έκανα μπάνιο, σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό μου όλη η ζωή με τον αδελφό μου, οι disco, οι καφετέριες, τα πανηγύρια, τα πάρτι που πηγαίναμε και ένιωσα μια περίεργη ευχάριστη ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί.

Γύρω στις εννέα το βράδυ καθίσαμε να φάμε και συζητώντας πίνοντας κόκκινο κρασάκι, μου είπε ότι μια και του άρεσε η ζωή του γεροντοπαλίκαρου είχε ήδη παραιτηθεί κάθε κληρονομικού δικαιώματος, με αποτέλεσμα όλη η περιουσία των γονέων μας να περιέλθει σε μένα, αφήνοντάς με άφωνη, ενώ ταυτόχρονα μου ζήτησε να αναλάβω την οργάνωση του νέου γραφείου του εξαγωγών στην Αθήνα, σταματώντας τη δουλειά που είχα σε κάποιο φοροτεχνικό γραφείο. Η χαρά μου ήταν μεγάλη νιώθοντας ότι ο αδελφός μου πράγματι με υπεραγαπούσε και προσπαθούσε να κάνει τη ζωή μου πολύ πιο άνετη, αφού αυτός δεν είχε κανένα οικονομικό πρόβλημα.

Πηγαίνοντας στο σαλόνι κάθισα στον καναπέ, άνοιξα την τηλεόραση για να δούμε κάποιο έργο, όταν ήρθε και έκατσε δίπλα μου φέρνοντάς μου ένα ποτήρι κρασί. Όταν κάθισε στον καναπέ του έπιασα τα χέρια ζητώντας του να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει ειλικρινά ποια γυναίκα ήταν εκείνη που τον έκανε να πονέσει τόσο πολύ ώστε να θέλει να μείνει γεροντοπαλίκαρο. Τράβηξε τα χέρια του και αποφεύγοντας να με κοιτάξει μου είπε ότι ήταν κάποια από την πόλη που δεν την γνώριζα. Ήμουνα σίγουρη ότι μου έλεγε ψέματα. Του έπιασα πάλι τα χέρια και κοιτάζοντάς τον στα μάτια, του είπα:

–    «Πάνο μήπως εγώ άθελά μου είμαι η αιτία;»

Τραβώντας πάλι τα χέρια του και αποφεύγοντας να με κοιτάξει μου απάντησε:

–    «Όχι, όχι. Είσαι τρελή;»

Τον αγκάλιασα από τη μέση και σφίχτηκα πάνω του, νιώθοντας υπέροχα, λέγοντάς του:

–    «Συγνώμη… ποτέ δεν το επιδίωξα και δεν ήθελα να σε κάνω να πονέσεις».

Τη στιγμή που έλεγα τα λόγια αυτά, ανακάλυψα αναστατωμένη και τρομαγμένη ότι δεν μου ήταν αδιάφορος σαν άνδρας, και ότι δεν τον αγαπούσα σαν αδελφό, αλλά ήμουνα ερωτευμένη μαζί του από μικρή και θα ήθελα να είναι δίπλα μου για όλη μου τη ζωή. Μείναμε σ’ αυτή τη θέση ακίνητοι και αμίλητοι τουλάχιστον για δέκα λεπτά, όταν ένιωσα τα δάκτυλά του να μου χαϊδεύουν απαλά τα μαλλιά και να μπερδεύονται μέσα σε αυτά. Παρέμεινα ακίνητη απολαμβάνοντας το απαλό χάδι του, που στη συνέχεια το προχώρησε στους ………

διαβάστε την συνέχεια εδώ

Διαβάστε την συνέχεια εδώ
i-Click

Γράφτηκε απο i-Click

Απλα το i-Click. Το σπίτι μας η δουλειά μας η αγάπη μας.